Φέτος, με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Για την Ηπατίτιδα, η Παγκόσμια Κοινότητα Ασθενών (World Hepatitis Alliance), καθώς και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, καλούν τις κυβερνήσεις να εντατικοποιήσουν τις προσπάθειές τους για τη μείωση του στιγματισμού με συνεχόμενες καμπάνιες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης.

Σε διαφορετική περίπτωση, όλες οι προσπάθειες για την βελτίωση της ποιότητας ζωής αλλά και της ίδιας της επιβίωσης των ασθενών θα πάνε χαμένες.

Δυστυχώς όμως, μέχρι σήμερα, το 81% των χωρών με χαμηλά εισοδήματα, δεν έχουν χρηματοδοτήσει καμία καμπάνια ενημέρωσης του κοινού ενώ 85% δεν έχουν λάβει κανένα μέτρο για μείωση ή αντιμετώπιση του στιγματισμού των ασθενών.

Αξίζει να σημειωθεί, επεσήμανε ο κ. Σ. Καραταπάνης, Πρόεδρος του Δ.Σ. της Ε.Ε.Μ.Η., Διευθυντής Α’ Παθολογικής Κλινικής Γ.Ν. Ρόδου ότι 1.500.000 άνθρωποι πεθαίνουν από ηπατίτιδα κάθε χρόνο ενώ 500.000.000 πάσχουν από Ηπατίτιδα Β & C, παγκόσμια, δηλαδή 1 στους 12 ανθρώπους. Το ποσοστό αυτό είναι πολύ υψηλότερο από αυτό των φορέων του HIV/AIDS. Στην χώρα μας, 400.000 Έλληνες πάσχουν από χρόνια ηπατίτιδα Β ή C και οι περισσότεροι από αυτούς δεν το γνωρίζουν.

Στοκχόλμη, Σουηδία

Η λουτεΐνη, ένα θρεπτικό συστατικό αρκετών λαχανικών και φρούτων μπορεί να καταστείλει την φλεγμονή που παίζει καθοριστικό ρόλο στη στεφανιαία νόσο, σύμφωνα με σουηδική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Atherosclerosis.

«Σημαντικός αριθμός ασθενών που έχουν υποστεί έμφραγμα μυοκαρδίου εξακολουθούν να έχουν χαμηλά επίπεδα χρόνιας φλεγμονής στο σώμα, παρά την χορήγηση αποτελεσματικής θεραπείας με επαναγγείωση, φάρμακα  και αλλαγές στον τρόπο ζωής τους. Γνωρίζουμε ότι η χρόνια φλεγμονή σχετίζεται με χειρότερη πρόγνωση της στεφανιαίας νόσου», εξηγεί η Λένα Γιονασσον, καθηγήτρια του Τμήματος Επιστημών Υγείας και Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Linkoping της Σουηδίας και επικεφαλής της μελέτης.

Παλαιότερες μελέτες έχουν δείξει ότι η διατροφή επηρεάζει τις φλεγμονώδεις διαδικασίες στο σώμα. Μια ομάδα ουσιών που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των επιστημόνων είναι τα καροτενοειδή, με τη β-καροτένη και το λυκοπένιο να είναι οι γνωστότεροι εκπρόσωποι της. Επίσης, έρευνες έχουν δείξει ότι τα επίπεδα των καροτενοειδών είναι αντιστρόφως ανάλογα με τους δείκτες της φλεγμονής. Το ερώτημα είναι αν τα

Οι περισσότερες έρευνες μέχρι σήμερα έχουν γίνει σε ζώα ή υγιείς εθελοντές. Όμως, τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος των ανθρώπων με χαμηλού επιπέδου φλεγμονή είναι επιρρεπή στη διέγερση και μπορεί να αντιδρούν διαφορετικά από αυτά των υγιών ατόμων.

Στη σουηδική μελέτη οι ερευνητές θέλησαν να δουν αν τα καροτενοειδή έχουν αντι-φλεγμονώδεις ιδιότητες σε άτομα με στεφανιαία νόσο.

«Η μελέτη μας επιβεβαιώνει ότι η λουτεΐνη, μπορεί να καταστείλει την μακροχρόνια φλεγμονή στα άτομα με στεφανιαία νόσο. Επίσης, αποδείξαμε ότι απορροφάτε και αποθηκεύεται από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού στο αίμα», λέει η Ροσαννα Τσανγκ, μεταδιδακτορική φοιτήτρια στο Τμήμα Επιστημών Υγείας και Ιατρικής του Πανεπιστημίου Linkoping.

Οι επιστήμονες μέτρησαν τα επίπεδα των έξι συχνότερων καροτενοειδών στο αίμα 193 ατόμων με στεφανιαία νόσο. Παράλληλα, μέτρησαν τα επίπεδα της φλεγμονής στο αίμα, μέσω της ιντερλευκίνης-6 (IL-6). Η λουτεΐνη ήταν το μόνο καροτενοειδές που σχετιζόταν με την IL-6. Όσο υψηλότερη η λουτεΐνη στο αίμα, τόσο χαμηλότερα τα επίπεδα της IL-6.

Επόμενος στόχος των ερευνητών είναι να δουν αν η αυξημένη κατανάλωση τροφών πλούσιων σε λουτεΐνη (όπως τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά και ειδικά το σπανάκι) έχει θετική επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα των ασθενών με στεφανιαία νόσο.

health.in.gr

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που ανακάμπτουν από τον καρκίνο ικανοί, σωματικά ή ψυχολογικά, να ασκηθούν. Για αυτούς που θέλουν να δοκιμάσουν, με τη συγκατάθεση του γιατρού τους, η Αμερικανική Ένωση Καρκίνου δίνει τα πιθανά οφέλη της τακτικής άσκησης: 

  • Διατηρείται και βελτιώνεται η σωματική δύναμη και ισορροπία, όπως και ο μυϊκός τόνος
  • Βελτιώνεται η κυκλοφορία και μειώνεται ο κίνδυνος θρόμβωσης
  • Μειώνεται ο κίνδυνος καρδιαγγειακής νόσου
  • Περιορίζεται η ναυτία, η κούραση, το άγχος και η κατάθλιψη
  • Διατηρείται και βελτιώνεται η ανεξαρτησία
  • Αυξάνεται η κοινωνική δραστηριότητα και επαφή
  • Βελτιώνεται η αυτοεκτίμηση

    Αμερικανική Ένωση Καρκίνου

Νέα Υόρκη.  Σχεδόν το 50% των εμφαγμάτων μπορεί να είναι «σιωπηλά», δηλαδή να μην έχουν εμφανή συμπτώματα και άλλα προειδοποιητικά σημάδια, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Circulation. 

Μάλιστα, αυτά τα αφανή εμφράγματα είναι συχνότερα στους άνδρες, αλλά πιο θανατηφόρα στις γυναίκες. Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Wake Forest της Βόρειας Καρολίνα, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Επιδημιολογίας Ελσαγιέντ Σολιμάν, ανέλυσαν στοιχεία για περίπου 9.500 μεσήλικες.

Στη διάρκεια των εννέα ετών της μελέτης, 386 άτομα είχαν υποστεί έμφραγμα με κλινικά συμπτώματα και άλλα 317 έμφραγμα χωρίς συμπτώματα. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα «σιωπηλά» εμφράγματα αποτελούν περίπου το 45% των συνολικών, τριπλασιάζουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου και αυξάνουν κατά 34% τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία.

Τα σιωπηλά εμφράγματα συμβαίνουν συχνότερα σε άνδρες, αλλά είναι πιθανότερο να είναι θανατηφόρα στις γυναίκες (58%) από ό,τι τους άνδρες (23%).

Τα «σιωπηλά» εμφράγματα έχουν ανεπαίσθητα συμπτώματα που σπάνια τα προσέχει κανείς (μικρός πόνος ή κάψιμο στο στήθο, ελαφρά δύσπονια κ.α,). Ανιχνεύονται αργότερα, συνήθως όταν οι ασθενείς κάνουν ηλεκτροκαρδιογράφημα. Οι επιστήμονες δεν έχουν κατανοήσει πλήρως γιατί άλλα εμφράγματα γίνονται αμέσως αντιληπτά και άλλα όχι.

«Η έκβαση ενός 'σιωπηλού' εμφράγματος μπορεί να είναι εξίσου σοβαρή με ενός εμφράγματος που αναγνωρίζεται, ενόσω αυτό συμβαίνει. Και επειδή οι ασθενείς δεν γνωρίζουν ότι έχουν υποστεί έμφραγμα, μπορεί να μην λάβουν την αναγκαία θεραπεία για να προλάβουν το επόμενο» εξηγεί ο Δρ Σολιμάν.

Προσθέτει ωστόσο ότι από τη στιγμή που ανακαλύπτονται, τα σιωπηλά εμφράγματα θα πρέπει να αντιμετωπίζονται εξίσου επιθετικά με αυτά που είχαν ορατά συμπτώματα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, ο ασθενής πρέπει να διακόψει άμεσα το κάπνισμα, να μειώσει το σωματικό βάρος του, να ελέγξει τα επίπεδα της χοληστερόλης και της αρτηριακής του πίεσης και να αθλείται περισσότερο.

Επιμέλεια: Μαίρη Μπιμπή

health.in.gr, ΑΠΕ-ΜΠ

«Αν και η υψηλή δόση βιταμίνης D αυξάνει την απορρόφηση ασβεστίου, η αύξηση αυτή είναι μόλις 1% και δεν μεταφράζεται σε κέρδη για την οστική μάζα στην σπονδυλική στήλη, στο ισχίο ή συνολικά στο σώμα» δήλωσε η Dr. Karen Hansen, associate professor of Medicine, University of Wisconsin School of Medicine & Public Health, Madison.

Επίσης η έρευνα δεν έδειξε να επηρεάζει η βιταμίνη D ούτε την μυϊκή μάζα, δύο τεστ της μυϊκής φυσικής κατάσης ή τον κίνδυνο πτώσης.
Τα ευρήματα αυτά δημοσιεύονται στο περιοδικό «JAMA Internal Medicine».

Οι ερευνητές λένε ότι σχεδόν οι μισές μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες εκδηλώνουν κάποιου είδους οστικό κάταγμα εξαιτίας χαμηλής οστικής μάζας, χαμηλής μυϊκής μάζας ή/και χαμηλής οστικής πυκνότητας.

Η νέα έρευνα έγινε σε 230 μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με ανεπάρκεια βιταμίνης D. Μεταξύ 2010-2013 οι γυναίκες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και λάμβαναν υψηλή ή χαμηλή δόση της βιταμίνης, ή εικονικό φάρμακο.

Καρδιολογική Εταιρεία: Όσα πρέπει να γνωρίζετε για την απειλή του τσιγάρου στην υγεία ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΙΑ IATΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Οι καπνιστές παθαίνουν 4-5 φορές συχνότερα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου σε σχέση με τους μη καπνιστές.

Σε προοπτική δεκαετίας, ο αντίστοιχος κίνδυνος είναι διπλάσιος στους καπνιστές άνω των 50 ετών και πενταπλάσιος στις ηλικίες κάτω των πενήντα.

 

Οι καπνιστές έχουν τριπλάσιες πιθανότητες να μη φτάσουν τα 70 χρόνια σε σχέση με τους μη καπνιστές.

Η νικοτίνη προκαλεί εθισμό ίσο με εκείνο της ηρωίνης.

Παράλληλα, βαρύτατες είναι και οι επιπτώσεις του παθητικού καπνίσματος, καθώς η έκθεση στον καπνό του περιβάλλοντος έχει ως αποτέλεσμα ο παθητικός καπνιστής να εισπνέει πάνω από 4.000 χημικές ουσίες, από τις οποίες τουλάχιστον 250 είναι επιβλαβείς και περισσότερες από 50 καρκινογόνες.

Το πρόβλημα είναι εξαιρετικά σημαντικό και στην Ελλάδα, καθώς έχουμε τα «πρωτεία» στην κατανάλωση τσιγάρων, ενώ η συχνότητά του εξακολουθεί να αυξάνεται, σε αντίθεση με τις άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες βαίνει συνεχώς μειούμενη (μείωση σχεδόν κατά 50% τα τελευταία χρόνια).

Στην πατρίδα μας το 51.2% των ανδρών, το 25.7% των γυναικών και το 38.2% του γενικού πληθυσμού είναι καπνιστές και, μάλιστα, στις πιο παραγωγικές ηλικίες (25- 44 ετών) το ποσοστό τους φθάνει το 64.2% στους άντρες, το 37.0% στις γυναίκες και το 50.7% στο γενικό πληθυσμό. 

Αυτά τόνισαν, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος (31 Μαΐου), ο πρόεδρος του Δ.Σ. της Ε.Κ.Ε., Συντονιστής Διευθυντής του Καρδιολογικού Τμήματος του Γ.Ν. Πειραιά «Τζάνειο» κ. Στέφανος Φούσας, ο Γ. Γραμματέας του Δ.Σ., Καρδιολόγος, Διευθυντής του Αιμοδυναμικού Εργαστηρίου του Καρδιολογικού Τμήματος του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αθηνών «Αλεξάνδρα» κ. Ιωάννης Κανακάκης, ο Σύμβουλος του Δ.Σ., Καρδιολόγος κ. Ευάγγελος Μάτσακας και ο Σύμβουλος του Δ.Σ., Καρδιολόγος, Διευθυντής Ε.Σ.Υ. του Καρδιολογικού Τμήματος του Γ.Ν. Πειραιά «Τζάνειο» κ. Στυλιανός Χαντανής.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε και με την ευγενική υποστήριξη της Bayer Hellas.

Βρετανοί επιστήμονες ανακάλυψαν έναν νέο τρόπο να αναγεννήσουν γερασμένα κύτταρα και να τα κάνουν όχι μόνο να δείχνουν νεότερα αλλά και να συμπεριφέρονται ως νέα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσαν στο επιστημονικό έντυπο BMC Cell Biology.

Η εξέλιξη αυτή έχει την δυνατότητα να οδηγήσει σε νέα θεραπείες που θα βοηθήσουν τους ανθρώπους να μεγαλώνουν καλύτερα, χωρίς να βιώνουν κάποιες από τις εκφυλιστικές επιπτώσεις της φυσιολογικής διαδικασίας της γήρανσης.

Επιστημονική ομάδα με επικεφαλής την Δρ Λορνα Χαρρις, καθηγήτρια Μοριακής Γενετικής στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ, ανακάλυψε έναν νέο τρόπο να αναγεννά ανενεργά γερασμένα κύτταρα. Εντός λίγων ωρών από τη θεραπεία, τα η ηλικιωμένα κύτταρα άρχισαν να διαχωρίζονται και να έχουν μακρύτερα τελομερή, τα προστατευτικά κάλυπτρα των χρωμοσωμάτων που κονταίνουν με την ηλικία.

Η μελέτη είναι συνέχεια προηγούμενης εργασίας της ίδιας ερευνητικής ομάδας που είχε διαπιστώσει ότι μια ομάδα γονιδίων που ονομάζονται παράγοντες συγκόλλησης προοδευτικά απενεργοποιούνται καθώς μεγαλώνουμε.

Κατά τη φυσιολογική διαδικασία της γήρανσης, οι ιστοί συσσωρεύουν γερασμένα κύτταρα που είναι μεν ζωντανά αλλά δεν μπορούν να αναπτυχθούν ή να λειτουργήσουν φυσιολογικά. Αυτά τα ηλικιωμένα κύτταρα χάνουν την ικανότητα να ρυθμίζουν τα γονίδια. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι ιστοί και τα όργανά μας γίνονται επιρρεπή στις ασθένειες καθώς μεγαλώνουμε.

Η παραδοσιακή μέθοδος αποκατάστασης καρδιοπαθών μέσω άσκησης, είναι η συμμετοχή τους σε αερόβιες κυρίως δραστηριότητες, οι οποίες ενεργοποιούν τις μεγάλες μυϊκές ομάδες του σώματος. Τέτοιες δραστηριότητες, είναι

  • το περπάτημα,
  • το κολύμπι και
  • το στατικό ποδήλατο.

Τα αποτελέσματα από αυτό το είδος αερόβιας άσκησης περιλαμβάνουν:

  • αύξηση στην μέγιστη πρόσληψη του οξυγόνου (VO2max),
  • μείωση στη ζήτηση οξυγόνου από το μυοκάρδιο και
  • αύξηση στην ανοχή στην άσκηση.

Είναι αποδεδειγμένη η θετική και ουσιαστική επίδραση της αερόβιας άσκησης ως προς την  βελτίωση ή και επαναφορά των φυσιολογικών επιπέδων τριγλυκεριδίων στους υπεργλυκεριδικούς ασθενείς. Ωστόσο, οι περισσότερες δραστηριότητες της καθημερινότητας εμπεριέχουν κινήσεις που απαιτούν αυξημένα επίπεδα μυϊκής δύναμης, προκειμένου να επιτευχθούν δραστηριότητες που εμπεριέχουν άρσεις φορτίων, μεταφορά φορτίων και ανάβαση σκαλιών (Mc Kelvie & Mc Cartney 1990).

Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι οι καρδιοπαθείς υστερούν σημαντικά ως προς την μυϊκή δύναμη (Mc Cartney et al. 1989, Oldridge et al. 1989). Ο πιο διαδεδομένος και συνήθης τρόπος βελτίωσης της μυϊκής δύναμης υγιών ατόμων, είναι μέσω της προπόνησης με βάρη και αντιστάσεις. Μέχρι πρόσφατα αυτού του είδους η άσκηση σε καρδιοπαθείς   είχε   αποφευχθεί λόγω των  αιμοδυναμικών ανταποκρίσεων που παρατηρούνται κατά τη διάρκεια της ισομετρικής (στατικής) άσκησης με βάρη. Ωστόσο, σύγχρονες έρευνες έχουν αποδείξει πως τα βάρη δεν αποτελούν μια απλή ισομετρική άσκηση αλλά και μια διαφορετική αιμοδυναμική ανταπόκριση σε καρδιοπαθείς. Για την υποστήριξη του παραπάνω, έχουν σχεδιασθεί έρευνες που αφορούν στα βάρη σε επιλεγμένες ομάδες καρδιοπαθών. Τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών σ' αυτή την ομάδα έχουν αποδείξει ότι η δραστηριότητα είναι όχι μόνο ασφαλής αλλά και ωφέλιμη σε περιόδους βελτίωσης της λειτουργικής ικανότητας των ασθενών. Η προπόνηση με βάρη μπορεί επίσης να επηρεάσει τους παράγοντες κινδύνου εμφάνισης στεφανιαίας νόσου (Mc Kelvie &  Mc Cartney 1990).

 

Πηγές: Βιβλιογραφία Mc Kelvie R.S. and Mc Cartney N (1990). Weightlifting training in cardiac patients, Sports Medicine, 10 (6,) 355-364. Mc Cartney N., Oldridge N.B., Hicks A., Jones N.L. (1989a). Maximal isokinetic cycle ergometry in patients with coronary artery disease. Medicine and Science in Sports and Exercise, 21, 313-318. Oldridge N.B., Mc Cartney N., Hicks A., Jones N.L. (1989). Improvement in maximal isokinetic cycle ergometry with cardiac rehabilitation. Medicine and Science in Sports and Exercise, 21, 308-312.

Διαφορά έστω και μισής μονάδας ίσως κρύβει περιφερική αρτηριακή νόσο!

Στο ευρύ κοινό παραμένει άγνωστο, αλλά η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, η Διεθνής Εταιρία για την Υπέρταση όπως και η Ευρωπαϊκή Εταιρία Υπέρτασης έχουν υιοθετήσει τη σύσταση -την οποία οφείλουν να γνωρίζουν ιατροί και νοσηλευτές- για υποχρεωτική μέτρηση της αρτηριακής πίεσης και στα δύο χέρια των υπερτασικών. Και αυτό γιατί, όπως αποδεικνύει και πρόσφατη μελέτη του πανεπιστημίου Exeter, μία διαφορά της τάξης της μισής μονάδας (5 mm/Hg) στη λεγόμενη «μεγάλη», αρτηριακή συστολική πίεση, μεταξύ των δύο χεριών μπορεί να υποκρύπτει την ύπαρξη περιφερικής αρτηριακής νόσου, την οποία ενδεχομένως ο ασθενής δεν έχει καν αντιληφθεί.

Στους γιατρούς ήταν ήδη γνωστό ότι η απόκλιση αυτή υποκρύπτει αυξημένο κίνδυνο για στένωση ή σκλήρυνση των αρτηριών και για μείωση της ροής αίματος στα πόδια και στις κνήμες αλλά και στον εγκέφαλο. Η περιφερική αγγειακή νόσος που εκδηλώνεται συχνότερα σε διαβητικούς και σε καπνιστές προκαλεί στένωση αρτηριών δημιουργώντας κίνδυνους απόφραξης, με ισχαιμία, ζωτικών οργάνων και κίνδυνο θανάτου ή σοβαρών μόνιμων αναπηριών.


Οι Βρετανοί ερευνητές του Exeter, που μελέτησαν δείγμα 3.000 υγιών μεν αλλά υπερτασικών ατόμων ηλικίας 50 έως 70 ετών, διαπίστωσαν ότι η ελάχιστη αυτή διαφορά στην πίεση μεταξύ δεξιού και αριστερού χεριού μαρτυρεί ότι έχουν διπλάσιες πιθανότητες να υποστούν σοβαρό -μοιραίο ίσως- καρδιακό επεισόδιο σε ορίζοντα οκταετίας. Παρότι το δείγμα των υπερτασικών δεν περιλάμβανε άτομα με συμπτώματα καρδιακής νόσου, οι μετρήσεις θεωρούνται ανησυχητικές καθώς στο 60% των συμμετεχόντων στη μέτρηση διαπιστώθηκε απόκλιση μετρήσεων πίεσης μεταξύ αριστερού και δεξιού χεριού.

Από παλαιότερες μελέτες έχει επισημανθεί ότι όσο η απόκλιση της μέτρησης μεταξύ αριστερού και δεξιού χεριού μεγαλώνει -χωρίς να έχει σημασία σε ποιο χέρι μετράται υψηλότερη αρτηριακή πίεση ούτε εάν η μέτρηση γίνεται διαδοχικά ή ταυτόχρονα- τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος, καθώς αποκαλύπτεται ότι υπάρχει σοβαρή βλάβη σε κεντρική αρτηρία στο ένα ήμισυ του σώματος. Για παράδειγμα εάν η διαφορά υπερβαίνει τα 15 mm/ Hg ο κίνδυνος θανάτου λόγω καρδιαγγειακής νόσου (εγκεφαλικά επεισόδια, έμφραγμα, καρδιοπάθειες) αυξάνεται κατά 70%.

Η άσκηση συνήθως μειώνει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, καθώς η ινσουλίνη είναι πιο αποτελεσματική κατά τη διάρκεια της άσκησης. Ωστόσο, σε ανθρώπους που πάσχουν από διαβήτη, η πολύ μεγάλη μείωση του σακχάρου μπορεί να είναι επικίνδυνη.

Ακολουθούν συμβουλές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν για να διατηρούν οι διαβητικοί υγιή επίπεδα σακχάρου όταν ασκούνται:

  • Ελέγξτε τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, πριν και μετά την άσκηση -και κατά τη διάρκειά της αν είναι εφικτό- και καταγράψτε τα αποτελέσματα.
  • Αν πρόκειται να ασκηθείτε έντονα σιγουρευτείτε ότι πρώτα έχετε καταναλώσει ένα γεύμα.
  • Μιλήστε στο γιατρό σας σχετικά με την πιθανή προσαρμογή της δόσης ινσουλίνης για την άσκηση.
  • Κρατάτε στα χέρια σας σνακς -ειδικά ορισμένα με ζάχαρη- όταν ασκείστε.
  • Μην κάνετε ένεση ινσουλίνης σε σημείο του σώματος που θα χρησιμοποιηθεί έντονα στην άσκηση, καθώς θα απορροφηθεί γρηγορότερα. Για παράδειγμα, αν πρόκειται να τρέξετε, κάνετε την ένεση στην κοιλιά, αντί στο πόδι.

Πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε για την ασφάλεια του εμφιαλωμένου νερού που πίνουμε; Σύμφωνα με τον Ενιαίο Φορέα Ελέγχου Τροφίμων (ΕΦΕΤ) το 98% των δειγμάτων που ελέγχει είναι απόλυτα ασφαλή. « Από τα αποτελέσματα των ελέγχων που έχουν διενεργηθεί , προκύπτει ότι τα εμφιαλωμένα νερά που διακινούνται στην ελληνική αγορά παρουσιάζουν πολύ υψηλό ποσοστό συμμόρφωσης με τη νομοθεσία» επισημαίνει ο πρόεδρος του ΕΦΕΤ Ιωάννης Τσιάλτας.

Σε ότι αφορά τους ελέγχους που διενεργήθηκαν το 2012 σύμφωνα με τον ΕΦΕΤ μόνο δύο δείγματα βρεθήκαν μη κανονικά. «Από το σύνολο των 105 δειγμάτων που ελέγχθηκαν για περίπου 2.100 εργαστηριακές αναλύσεις που διενεργήθηκαν μόνο 2 δείγματα βρέθηκαν μη κανονικά – μη ασφαλή, ως προς το μικροβιακό φορτίο.

Επίσης, κανένα από τα 30 δείγματα που ελέγχθηκαν για εξασθενές χρώμιο δεν υπερέβαινε το όριο της νομοθεσίας των 50μg/L που αφορά στο συνολικό χρώμιο» αναφέρετε στην ιστοσελίδα του φορέα. Σε ότι αφορά τους ελέγχους του 2013 σύμφωνα πάντα με τον ΕΦΕΤ ολα τα δείγματα βρέθηκαν συμμορφούμενα με τη νομοθεσία τόσο προς τους μικροβιολογικούς ελέγχους όσο και ως προς τα βρωμικά ιόντα. Επίσης τα δείγματα που ελέγχθηκαν για εξασθενές χρώμιο και ολικό χρώμιο βρέθηκαν επίσης συμμορφούμενα με τη νομοθεσία.

Εκτός από τις λίγες περιπτώσεις όπου η αιτιολογία του διαβήτη είναι πολύ συγκεκριμένη (όπως στους διάφορους «ειδικούς» τύπους), οι παράγοντες που συμβάλλουν στο να εκδηλώσει κάποιος διαβήτη είναι συνήθως πολλοί και δρουν ταυτόχρονα.

Ας τα δούμε ξεχωριστά:

Για τον διαβήτη τύπου 1:

Η κληρονομικότητα παίζει σίγουρα κάποιο ρόλο, όσον αφορά την προδιάθεση ενός ατόμου να αναπτύξει διαβήτη. Ωστόσο πολλοί διαβητικοί τύπου 1 δεν είχαν ποτέ κανέναν συγγενή με διαβήτη. Όταν η πιθανότητα ενός παιδιού να εμφανίσει διαβήτη τύπου 1 είναι γενικά 0,5-1%, αυτή γίνεται περίπου 2% αν η μητέρα του έχει διαβήτη τύπου 1, περίπου 6% αν πάσχει ο πατέρας και περίπου 15-20% αν πάσχουν και οι δύο γονείς.

Εκτός από την κληρονομικότητα, το περιβάλλον παίζει επίσης κάποιο ρόλο, χωρίς όμως να υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία για συγκεκριμένους παράγοντες. Έχουν γίνει υποθέσεις για διάφορους ιούς και χημικές ουσίες, που μπορεί να γίνουν η αφορμή για να ξεκινήσει η αυτοάνοση διαδικασία που θα οδηγήσει στο διαβήτη. Έχει παρατηρηθεί επίσης ότι ίσως αυξάνεται η πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη όταν ένα μωρό τρέφεται από πολύ νωρίς (2ο-3ο μήνα) με αγελαδινό γάλα. Κοινός παρονομαστής είναι η ανάπτυξη αυτο-αντισωμάτων, τα οποία καταστρέφουν τα παγκρεατικά κύτταρα. Συνεπώς, καμία σχέση δεν έχει η κατανάλωση πολλών γλυκών και ζάχαρης, όπως πολλοί μπορεί να νομίζουν...

Η κολπική μαρμαρυγή είναι καρδιακή αρρυθμία. Χαρακτηρίζεται από ακανόνιστο και κάποτε πολύ γρήγορο καρδιακό ρυθμό.

Η κολπική μαρμαρυγή μπορεί να υπάρχει συνεχώς ή να υποχωρεί και να επανεμφανίζεται. Πρόκειται για τη συχνότερη μορφή καρδιακής αρρυθμίας.

Είναι πολύ συχνότερη σε ηλικιωμένους παρά σε νέους ανθρώπους.Επίσης είναι συχνότερη σε ασθενείς με καρδιακές παθήσεις. Η αιτία της νόσου βρίσκεται σε αλλοιώσεις του ηλεκτρικού συστήματος της καρδίας.

Στην κολπική μαρμαρυγή οι δύο κόλποι της καρδίας συστέλλονται πολύ γρήγορα και ακανόνιστα όσον αφορά στο ρυθμό. Το αποτέλεσμα είναι ότι το αίμα παραμένει στους κόλπους και δεν αποστέλλεται πλήρως στις δύο κατώτερες κοιλότητες της καρδίας που είναι η αριστερή και η δεξιά κοιλία.

Ο πονοκέφαλος είναι ένα από τα συμπτώματα που επηρεάζουν σημαντικά την καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής και διαταράσσει την συγκέντρωση, την αντοχή και μοιραία την απόδοσή μας. Όταν είναι συχνός, δημιουργεί ανησυχία ότι ίσως συμβαίνει κάτι σοβαρό στο κεφάλι μας και αυτή η ανησυχία συχνά επιτείνεται από την αναξιόπιστη ενημέρωση του διαδικτύου. 

Η  μόνη σίγουρη οδός για να βρούμε λύση στο πρόβλημα είναι να απευθυνθούμε στον γιατρό.

Όπως εξηγεί η Δρ Ανατολή Παταρίδου, MD, χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος κεφαλής & τραχήλου, «ο πονοκέφαλος γενικά οφείλεται σε προβλήματα, όπως οι διαταραχές της αρτηριακής πίεσης που πρέπει να παρακολουθείται, η αύξηση του σωματικού βάρους που έχει επιπτώσεις και στη σπονδυλική στήλη, ψυχολογικά αίτια (κυρίως το άγχος), η ημικρανία, η κατάχρηση ουσιών όπως το αλκοόλ και ο καφές, και η έλλειψη άσκησης. Ιδιαίτερη σημασία έχει να ρωτήσουμε τον ασθενή για την ένταση του πόνου, τη διάρκεια, την εντόπιση, τη συχνότητα, τον συσχετισμό με κάποιες καταστάσεις, καθώς και αν έχει παρατηρήσει πως κάτι προκαλεί ή επιδεινώνει τον πόνο του».

Όταν ένας άντρας λέει «έχω προστάτη», αναφέρεται στην καλοήθη υπερπλασία (διόγκωση) του προστατικού αδένα, που σχετίζεται άμεσα με την ηλικία: όσο μεγαλύτερος είναι κάποιος, τόσο πιθανότερο είναι να την παρουσιάσει.

Η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη συνήθως εμφανίζεται μετά την ηλικία των 40 ετών. Υπολογίζεται ότι προσβάλλει το 20% των 40άρηδων, το 60% των ανδρών ηλικίας 60-69 ετών και έως το 90% των 70άρηδων και των 80άρηδων.

 

«Αν και σχεδόν όλοι οι άνδρες θα έχουν ιστολογικές ή μικροσκοπικές ενδείξεις καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη μέχρι να μπουν στην όγδοη δεκαετία της ζωής τους, η κατάσταση δεν θα χρειασθεί θεραπεία πριν αρχίσει να προκαλεί συμπτώματα», διευκρινίζει ο πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ουρολογικής, Δρ Ηρακλής Πούλιας, τέως διευθυντής στην Ουρολογική Κλινική του Κοργιαλένειου Μπενάκειου Νοσοκομείου ΕΕΣ.

Όπως εξηγεί, ο προστάτης έχει φυσιολογικό όγκο 20-25 κυβικά εκατοστά, ενώ στην περίπτωση της καλοήθους υπερπλασίας ο όγκος υπερβαίνει τα 30 κυβικά εκατοστά. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει πως αμέσως θα αρχίσουν και τα συμπτώματα, διότι η εμφάνισή τους δεν εξαρτάται μόνο από το μέγεθος του προστάτη. «Υπάρχουν ασθενείς των οποίων ο προστάτης φθάνει στα 60 ή τα 70 κυβικά εκατοστά χωρίς να παρουσιάσουν ιδιαίτερα προβλήματα, ενώ άλλοι με μέγεθος προστάτη 30 κυβικά έχουν συμπτώματα», λέει ο Δρ Πούλιας. «Αυτό σχετίζεται με το πόσο πιέζεται η ουρήθρα, δηλαδή το “σωληνάκι” αποβολής των ούρων που διέρχεται από το μέσον του προστάτη», εξηγεί.

Μετά το σεξ, ιδιαίτερα εάν η ερωτική πράξη ολοκληρώνεται με έναν ικανοποιητικό οργασμό, μια γυναίκα συνήθως νιώθει ευφορία.

Για κάποιες γυναίκες όμως, η σεξουαλική πράξη είναι μια συναισθηματικά φορτισμένη εμπειρία που συνοδεύεται από έντονη συγκίνηση, κλάμα και υποτονική διάθεση.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Sexual Medicine, ποσοστό έως και 46% των γυναικών έχουν βιώσει θλίψη μετά το σεξ (Post-Coital Tristesse), η οποία συχνά συνοδεύεται από την τάση για κλάμα και ένα αίσθημα άγχους.

Ποιες είναι όμως οι αιτίες που εξηγούν το φαινόμενο; Οφείλεται σε ένα ισχυρό «ορμονικό σοκ» που ακολουθεί τον οργασμό ή πηγάζει από βαθιά ριζωμένες ανασφάλειες;

Σύμφωνα με τους ειδικούς, σε ορισμένες περιπτώσεις τα δάκρυα αποτελούν έκφραση της απόλαυσης που λαμβάνει η γυναίκα από την ερωτική επαφή. Αυτή η μορφή εκτόνωσης έχει μάλιστα τη δική της ονομασία: Λέγεται crygasm και ορίζεται ως «μια σεξουαλική κορύφωση τόσο ισχυρή που συνοδεύεται από ακούσιο κλάμα, με τη γυναίκα να βρίσκεται συνήθως σε κατάσταση έντονης συναισθηματικής ή σωματικής εγγύτητας με το σύντροφό της».

Άλλες μελέτες έχουν υποδείξει ότι το φαινόμενο έχει προέλευση βιολογική, καθώς οι ορμόνες που απελευθερώνονται κατά τον οργασμό προωθούν την απώλεια συναισθηματικού ελέγχου για τη γυναίκα.

Να σημειωθεί πως, από βιολογικής πλευράς, τα δύο φύλα αντιδρούν πολύ διαφορετικά στο σεξ. Κατά το στάδιο της διέγερσης, το ανδρικό σώμα κατακλύζεται από τεστοστερόνη και ντοπαμίνη. Στο γυναικείο σώμα απελευθερώνονται, εκτός από τεστοστερόνη και ντοπαμίνη, μεγαλύτερες ποσότητες ωκυτοκίνης και προλακτίνης σε σύγκριση με το σύντροφό της. Η προλακτίνη προωθεί στις γυναίκες, εκτός από το αίσθημα της σεξουαλικής απόλαυσης, το κλάμα, όμως δεν συμβαίνει κάτι αντίστοιχο στον άντρα. Παράλληλα, μελέτες έχουν δείξει ότι η προλακτίνη κάνει τη γυναίκα να νιώθει πιο ευάλωτη.

Επίσης, εγκεφαλικές απεικονίσεις σε γυναίκες έχουν δείξει ότι τα ηλεκτρικά σήματα που αποστέλλονται τη στιγμή του οργασμού «απενεργοποιούν» ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων περιοχών του μετωπιαίου φλοιού, ο οποίος συμβάλλει στον έλεγχο των συναισθημάτων.